از روی پل هوایی نوک برج میلاد را می دید که تا ابرها رفته بود. به ساعتش نگاه کرد دیرش شده بود،

چادرش رابالا تر کشید و سرعتش را بیشتر کرد.حس کرد پاهایی به او نزدیک می شود،سرعت پاها هر

 لحظه بیشتراز پیش میشد روی پل کسی جز او نبود.انگشتانش را دور بند کیف محکم کردوخودش را

کنارترکشید.انگار سرعت کسی که از پشت می آمد بیشتر شده بود.مثل همیشه قلبش به تپش افتاد وخودش

را آماده کرد.صدا ناگهان قطع شد.

- ببخشید اینجا نانوایی سراغ دارید؟

برگشت وبه مرد نگاه کرد لباس یکدست خاکستری تنش بود و روی صورت ولباس هایش دایره های 

کوچک وبزرگ رنگ شتک زده بود.

- نمیدونم!    

- ببخشیدخواهر

مرد از کنارش رد شدوباسرعت ازآن طرف پل پایین رفت.

درجنگلی که راه درچشم های تو گم کرده است، درآسمانی که دست های باکفایت توست،

ماگم شده ایم

 در الفت بادوآب، درگلدانی پشت پنجره ی عشق میان روزن بهار،

ماگم شده ایم

در کرسی آرام ماه با شب های تاریک روی دانه های تسبیح واشک 

 ماگم شده ایم.

الان ساعت هفت بعداز ظهر 5شنبه ست. خانه ساکت ساکت است و من دلم من مثل قورباغه برایت پر می زند!. شاید بگویی آخر قورباغه ها که پر نمی زنند اما مگر نه اینست که در فرهنگ رمز آمیز ما هر اتفاق ناشدنی شدنی است . مگر نه این که خودت گفتی« میمونهایی که همدیگرو اذیت می کنن خدا می برتشون جهنم و می دتشون دست هیولاها تا بسوزوننشون؟!
وقتی در فرهنگ لغات ما می شود به یک گربه ی سیاه بوگندو گفت «جوبوی!» آیا پرواز قورباغه ها محال است؟! پس مطمئنم به خاطر استفاده از این واژه حساسیت بی خودی به خرج نمی دهی. بگذریم. داشتم می گفتم دلم برایت تنگ شده. البته همیشه از ساعت 5 به آنور این حس را دارم اما عصر 5شنبه و جمعه همیشه بیشتر است.
گفتم خانه مان ساکت است چون کسی نیست. وقتی از کارخانه ی چوب برگشتم دیدم مامانم اینها دارند می روند خانه ی دایی ام . گفتند تو هم بیا که نرفتم. خیلی خسته بودم. کارخانه توی جاده ساوه بود. صبح وقتی برای تصویر گرفتن می رفتیم فکر می کردیم دو ساعته تصویرها را می گیریم و برمی گردیم. اما دیدیم کارخانه اش از آن حسابی هاست و یک خط تولید به تمام معنا. سه تا سوله داشت . یکی برای ساخت کابینت. و دوتای دیگر برای ساخت انواع درهای چوبی. تصورش را بکن چوب خشک وارد کارخانه می شد و کابینت بیرون می رفت و ما قرار بود این مراحل را یکی یکی به تصویر بکشیم.
یک طرح کابینت هم دیدم که خیلی خوشم آمد. تو هم حتماً خوشت می آید.با مدیر کارخانه هم دوست شدیم حسابی. قول می دهم فقط پول تولیدشان را حساب کند باهامان. چرا می خندی بدجنس؟! این خط این نشان . اگر اینگونه نشد؟!

موقع نهار برایمان آبگوشت آوردند. صاحب کارخانه صد وپنجاه کیلویی وزن داشت.وقتی لقمه ها را دهان می گذاشت صدای نفس هایش را می شد شنید. چقدر چاقی بد است دلم نمی خواهد هیچ وقت چاق شوم. تو هم مواظب باش چاق نشوی! همین جوری که هستی بمان .
راستی پسری که پیازهای آبگوشت راآورد دستهاش  پر از زیگیل های گنده بود. باور می کنی هر کدامش به اندازه ی یک نخود یا حبه انگورریش بابا بود؟ سفید سفید هم بود. گوشتی و پر ملات. اول فکر کردم چسب چوب و این حرفهاست که توی کارخانه زیاد پیدا می شود اما وقتی با دقت نگاه کردم  مطمثن شدم.وقتی رفت پیازها را یواشکی بردم شستم. یکجور که نبیند. کار بدی کردم ؟

راستی دوتا طرح فوتوشاپ ساسان را هم زدم امیدوارم خوشش بیاید.

هرازگاهی هم کامنت هایت راچک کن شایدخضعبلاتی نوشته باشم. بابت چرت و پرت هایی هم که گفتم و حوصله ات را سر بردم معذرت.
خداحافظ

ازاین مجموعه ست که تقدیم میکنم به همه ی دوستان.

باز با باران

 باز ابر مهربان نوبهار

دست خود را برسرصحراکشید

اخم سبزغنچه ها رابازکرد

بازمادر،درکنارپنجره

کوهساران راتماشامیکند

بادلی سرشارازمهروامید

رقص باران راتماشامیکند

بازقلب گوسفندان می تپد

درهوای سبزه های دشت وکوه

می برد باقصه های خود پدر

بازماراسوی باغی پرشکوه

بازبا باران دلم پرمی کشد

سوی دشت وسوی آلاچیقها

می رود تاانتهای آسمان

                               می رود تابی نهایت،تاخدا

بهار، پرده وقالی

چقدر پنجره تنهاست

ودست باغچه خالی ست

درخت،شاخه وبرگش

دچاربی پروبالی است

دل درختچه ها خوش

به برگهای خیالی ست

فضای سوخته ی باغ

پراز کلاغ زغالی است

ولی کنارمن،اینجا

بهار پرده وقالی ست

                                                                            بیوک ملکی

من اومدم.